แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ หายไป แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ หายไป แสดงบทความทั้งหมด

วันพุธที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2556

เตะฝุ่นเพื่อความอยู่รอด

 
"เตะฝุ่นเพื่อความอยู่รอด"
 
บางที การที่ใครบางคนหายจากการติดต่อไป
ไม่ใช่เพราะเขาไม่อยากจะติดต่อกลับมา
เพียงแต่ว่า เขากำลังทำอะไรบางอย่างเพื่อใครสักคนอยู่
 
เช่นเดียวกันกับผม ที่หายไป ไม่ได้หายไปจากบล๊อกนะครับ
แต่หายไปทำภาระกิจเพื่อความอยู่รอดมา
เพราะอยู่แต่หน้าคอม รู้สึกจะไม่ได้อะไรมากมาย
เลยต้องไปเตะฝุ่นข้างนอกเพื่อความอยู่รอดของชีวิตครับ
 
คนอย่างเราๆ นี่ จะให้งอมืองอเท้าอยู่แต่บ้านมันก็ไม่ได้อะไรเลย
ดังนั้น เราต้องออกจากบ้านเพื่อไปเปิดหูเปิดตาซะบ้าง
หาอะไรให้ชีวิตสักหน่อย เผื่อมันจะเกิดอะไรดีๆ กับชีวิตบ้าง
ก็ถือว่า ได้อะไรมาเยอะครับ จากการที่หายไปในครั้งนี้
 
แต่สิ่งที่ได้มาจะทำประโยชน์ได้มากรึเปล่านั้น อันนี้ก็อีกเรื่องเนอะ
ทุกการกระทำมันต้องมีความเสี่ยง แต่การเสี่ยงครั้งนี้จะเป็นอย่างไร
ฉันควรต้องทำใจหรือเปล่า ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ น้า
 
"ความสบาย
ไม่ได้ก่อให้เกิดประโยชน์ต่อตัวเราเองเสมอไปนะ"
 
-----------------------------------------------------------
ฝากติดตาม Twitter ด้วยนะครับ

วันพุธที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556

ไม่ได้หายไปไหน แค่ไปพักใจมา

"ไม่ได้หายไปไหน แค่ไปพักใจมา"
 
ต้องขอโทษด้วย ถ้าผมไม่ได้อัพบทความอะไรต่างๆ นานา
พอดีว่าช่วงนี้งานเข้าหลายทางมากครับ และมีกิจกรรมชีวิตหลายอย่าง
ก็เลยหายไปพักหนึ่ง พอมีเวลาพักก็เลยเอาไปพักกายพักใจ แล้วก็กลับมา
 
สัปดาห์หน้า ก็ไม่ค่อยมีเวลาอีกล่ะครับ แต่แน่นอน ผมไม่ลืมบล๊อกนี้แน่
ใครที่ติดตามผมอยู่ ก็อย่าเพิ่งลืมกันนะครับ มีเวลาว่างเมื่อไหร่ จะแวะมาโพสแน่
 
ช่วงที่หายไปก็คิดได้ว่า บางทีเราไม่ต้องไปไขว่คว้าอะไรมากมาย
สิ่งที่มีอยู่ตรงหน้า นั่นก็เพียงพอต่อเราแล้ว จะไปหาอะไรมาเพิ่มอีก
เรามาแค่ตัวเปล่า และตอนจากไปก็ตัวเปล่า แล้วเราจะหาอะไรเพิ่มทำไม
 
คนเราถ้าไม่รู้จักคำว่าพอ มักจะก่อปัญหาให้กับตัวเองและคนรอบข้างเสมอครับ
ฝากไว้แค่นี้ เดี๋ยวคิดอะไรได้แล้วจะมาโพสใหม่
แล้วเจอกันนะครับ ที่รักของผม ^_^
 
-----------------------------------------------------------
ฝากติดตาม Twitter ด้วยนะครับ

วันเสาร์ที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2556

เหมือนว่าโลกนี้มีแค่เราคนเดียว

 
"เหมือนว่าโลกนี้มีแค่เราคนเดียว"
 
เมื่อเราผ่านวันเวลามาช่วงหนึ่งแล้ว
เราจะพบว่า อะไรหลายๆ อย่างมันไม่เหมือนเดิม
มันมีการเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลาเลย
 
จากที่เคยมีเพื่อนมากมาย ให้คุย ให้เล่นด้วยกัน
เมื่อยิ่งเรียนสูงขึ้น อายุเริ่มมากขึ้น จำนวนเพื่อนยิ่งสวนกับเวลา
เพื่อนเริ่มหายไปทีละคนสองคน และบางคนจากที่เคยรู้จักกัน
ก็กลายเป็นคนแปลกหน้า บางคนก็แค่ยิ้มให้กันแล้วเดินผ่านไป
 
นี่แหล่ะมั้ง ที่เค้าเรียกว่าระยะเวลาสร้างความต่าง
ระยะห่างสร้างความไม่คุ้นชิน และเดี๋ยวก็คงลืมเลือนกันไป
 
เมื่อลองกลับไปเดินผ่านจุดๆ เดิมที่เราเคยไป
ตอนนี้เหลือแค่เพียงคนแปลกหน้า ที่เดินสวนกัน
มีเพียงไม่กี่คนที่รู้จัก เพราะยุคของเรามันหมดไปแล้ว
 
มันเหมือนกับว่า เราอยู่ตัวคนเดียวยังไงก็ไม่รู้
เหมือนโลกนี้มีแค่เราเพียงคนเดียว
 
มันรู้สึกว่า เพิ่งเริ่มเข้าใจความเหงาก็วันนี้เอง
 
เพราะระยะห่าง และเวลานี่แหล่ะ
ที่ทำให้คนเราเปลี่ยนแปลงไป
 
"อย่าให้ใครบางคนหายไปจากชีวิต
เพียงเพราะเราไม่ได้ติดต่อเค้าเลย"
 
ยิ่งหายไปนาน ยิ่งต่อกันไม่ติด
 
-----------------------------------------------------------
ฝากติดตาม Twitter ด้วยนะครับ