เหมือนว่าโลกนี้มีแค่เราคนเดียว

 

"เหมือนว่าโลกนี้มีแค่เราคนเดียว"

 

เมื่อเราผ่านวันเวลามาช่วงหนึ่งแล้ว

เราจะพบว่า อะไรหลายๆ อย่างมันไม่เหมือนเดิม

มันมีการเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลาเลย

 

จากที่เคยมีเพื่อนมากมาย ให้คุย ให้เล่นด้วยกัน

เมื่อยิ่งเรียนสูงขึ้น อายุเริ่มมากขึ้น จำนวนเพื่อนยิ่งสวนกับเวลา

เพื่อนเริ่มหายไปทีละคนสองคน และบางคนจากที่เคยรู้จักกัน

ก็กลายเป็นคนแปลกหน้า บางคนก็แค่ยิ้มให้กันแล้วเดินผ่านไป

 

นี่แหล่ะมั้ง ที่เค้าเรียกว่าระยะเวลาสร้างความต่าง

ระยะห่างสร้างความไม่คุ้นชิน และเดี๋ยวก็คงลืมเลือนกันไป

 

เมื่อลองกลับไปเดินผ่านจุดๆ เดิมที่เราเคยไป

ตอนนี้เหลือแค่เพียงคนแปลกหน้า ที่เดินสวนกัน

มีเพียงไม่กี่คนที่รู้จัก เพราะยุคของเรามันหมดไปแล้ว

 

มันเหมือนกับว่า เราอยู่ตัวคนเดียวยังไงก็ไม่รู้

เหมือนโลกนี้มีแค่เราเพียงคนเดียว

 

มันรู้สึกว่า เพิ่งเริ่มเข้าใจความเหงาก็วันนี้เอง

 

เพราะระยะห่าง และเวลานี่แหล่ะ

ที่ทำให้คนเราเปลี่ยนแปลงไป

 

"อย่าให้ใครบางคนหายไปจากชีวิต

เพียงเพราะเราไม่ได้ติดต่อเค้าเลย"

 

ยิ่งหายไปนาน ยิ่งต่อกันไม่ติด

 

-----------------------------------------------------------

ฝากติดตาม Twitter ด้วยนะครับ

http://twitter.com/chaiyoadch

Alone... คนเดียว

 

"Alone...คนเดียว"

 

บนเส้นทางที่เดินผ่านมาตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน

อาจจะเคยเดินจับมือกับใครมาบ้าง แต่สุดท้ายก็ต้องปล่อยมือไป

และสุดท้ายถนนเส้นนี้ ก็มีแค่เพียงตัวเราเอง ที่ยังคงก้าวเดินต่อไป

 

คงไม่มีใครอยากที่จะก้าวเดินไปกับเรา โดยที่เราไม่มีอะไรติดตัวเลย

ไม่มีสิ่งของที่จะอำนวยความสะดวก ช่วยลดระยะทาง หรือลดระยะเวลา

แล้วใครล่ะ ที่จะมาสนใจ มันก็คงจะไม่แปลกถ้าถนนเส้นนี้ไม่มีใครมาเดินด้วย

 

บ่อยครั้งที่ต้องเดินคนเดียว นั่งพักคนเดียว และมองดูคนอื่นเขาเดินไปด้วยกัน

พอลองย้อนมองดูตัวเอง ก็แอบน้อยใจไม่ได้ ที่เราต้องเป็นแบบนี้

 

ถ้าถามว่า เหนื่อยไหม ? ท้อไหม ? ก็ตอบเลยว่า "มว๊ากกกกกกกกกก"

แต่ถึงจะเหนื่อยและท้อ แต่ก็จะก้าวเดินต่อไปไม่หยุด

แม้ว่ามันจะต้องเจอกับอะไรอีกก็ตาม ก็จะทนสู้ต่อไป

 

"แม้จะก้าวเดินด้วยตัวคนเดียว...

แต่ก็ยังมีความหวังว่า คงมีใครบางคนที่รอเราอยู่ปลายทาง" 

------------------------------------------------------------

ฝากติดตาม Twitter ด้วยนะครับ

http://twitter.com/chaiyoadch